Мiнкульт

толькi проза
minkult pattern

Проста нейкая фантастыка

Зьмест і тэматыка трэцяга «Мінкульту» — фантастыка!
Тая, што сталася нашай паўсядзённасьцю, і тая, якая цяпер ствараецца на падмурках сучаснага грамадзтва.

Што навокал мяняецца? Як будзе далей? Што мы можам адсачыць і прапанаваць зьмяніць? Папярэдзіць у сваіх апавяданьнях альбо параўнаць з тым, што ўжо адбылося, і мы ўжо дажываем у сваім пакаленьні «1984», і далей будзе толькі горш — невядома і адначасова вядома, бо літаратура, асабліва фантастыка, містыка, відзежы і прароцтвы, заўжды краналася таго, што павінна адбыцца, што мусіць існаваць тут і цяпер у космасе і павінна быць прамоўленым.

Фантастычны «Мінкульт» кранецца маладой фантастычнай літаратуры, параўнае і пакажа, як, што і навошта нам тут і цяпер пражыць, за чым варта сачыць і чаго — пазьбягаць.

2020-ы — складаны, год, які шмат чаго зьменіць у нашым жыцьці, і як калісьці Бакача стварыў «Дэкамерон», каб адцягнуць увагу ад пандэміі, так і з трэцім «Мінкультам»: тэксты пачалі зьбірацца акурат да сусьветнага карантыну, і цяпер надышоў час падтрымліваць літаратуру, як і агулам мастацтва, бо бяз гэтага нам у спадчыну можа застацца толькі грэчка, туалетная папера і мы, самі па сабе, злосныя і трывожныя. Варта памятаць: пасьля сярэднявечнай пандэміі прыйшло Адраджэньне. Новы нумар часопіса будзе фантастычны, месцамі страшны і містычны, але знойдзе, як адгукнуцца ў вашым сэрцы, галоўнае толькі быць адкрытым да Сусьвету і несьці дабро, якое нашмат мацнейшае за ўсе астатнія пачуцьці, але і самае складанае.

Зьмест нумару цікавы і непаўторны.

Мы працягваем друкаваць раман Уладзіслава Ахроменкі.
Апавяданьне Сяргея Балахонава пра дзіўныя здарэнні ў старым Гомелі і яго ваколіцах, натхнёнае народнай песьняй зь берагоў Сожа: «На ціхенькім Дунаю, Дунаю // перавоз дзеўка дзяржала, дзяржала».

Алесь Бычкоўскі напісаў пра тое, як на Зямлю ўпаў вялікі метэарыт, і не звычайны, а з палімернай арганікай, якая зараз жа прынялася перайначваць на свой лад усё прыроднае асяроддзе і людзей.
Адам Глобус распавёў містычныя гісторыі пра ўнівэрсам «Цэнтральны».
«Партыя Вайны» Андрэя Дзічэнкі — гэта дзіўная сумесь постпанку і альтэрнатыўнай рэальнасьці.

Героя Яўгена Казарцава, здаецца, не адпускае Лошыцкі парк.

Я, Сяргей Календа, паспрабаваўшы па-свойму асэнсаваць чацьвёрты Біблейскі Запавет, напісаў для часопіса апавяданьне пра дзіўныя стасункі ў адной сям’і, дзе ўсё здаецца звычайным, але насамарэч...
Галоўны герой Дзьмітрыя Калейчыка абсалютна ўпэўнены, што зямля плоская, і спрабуе гэта даказаць.

Гераіня Уладзіміра Садоўскага з нашых дзён трапляе ў час, калі ў Курапатах рыхтаваліся да расстрэлу інтэлігенцыі...

Тацьцяна Заміроўская напісала два апавяданьні, адно зь якіх пра тое, як магчыма згубіцца, сеўшы ў самалет, а другое — пра гульню ў воўка.
І напрыканцы ў часопісе надрукаваныя два апавяданьні ад Антося Ўласенкі: сумесь фэнтэзі і фантастыкі, што па-майстэрску інтэрпрэтуе «Хобіта», і падарожжы па плянэтах у бязьмежным космасе.

У сучасным культурным асяродзьдзі не хапае разнастайнай мастацкай прозы, дыскусіяў вакол літаратурнага працэсу, і таму нам усім неабходны новы, малады і амбітны праект — такі як «Мінкульт».
Для кожнага такое простае і звыклае слова «мінкульт» загучала гэтак па-рознаму.

Хтосьці ўбачыў тут тролінг бюракратыі, хтосьці сьціпла вырашыў, што гэты часопіс будзе банальна зьнішчаць высокую культуру, хтосьці абураўся, што часопіс займаецца прапагандай, але не сказаў, прапагандай чаго, а некаму падалося гэта ўсё нават абмежаваньнем беларускай прозы сталіцай: «Мінская культура».

Няхай будзе як мага больш цытаваньняў, прачытаньняў, дыскусіяў і проста добрай прозы, якую варта было б разьмясьціць на старонках новага часопісу.

А мы нагадаем — часопіс супраць цэнзуры, супраць любых камітэтаў, якія спрабуюць кантраляваць мастацтва.

© Сяргей Календа, Мінкульт 2020

Хочаш дапамагчы часопicу?

Андрэй Пакроўскі , iконкi ад Freepik