Сяргей Балахонаў

Сяргей Балахонаў

Сяргей Балахонаў (нар. у 1977 г.) — празаік, паэт, містыфікатар. Аўтар кніг прозы «Імя грушы» (2005), «Зямля пад крыламі Фенікса» (2011), «Інфанта і аднарог» (2015), «Бог кахання Марс» (2020). Жыве і працуе ў Гомелі.

Матрунiн перавоз

Трывога шырылася спакваля. Пачалося ўсё з перуна, што грымнуў пасярод яснага неба, раскідаўшы не толькі бліскавіцы, але і колькі вялікіх пушынак накшталт дзьмухаўцовых. Што бліскавіцы, што пушынкі зніклі. А дажджу і не было наогул. Калі, вядома, не лічыць за дождж шэры пясок, які няроўнаю мерай прасыпаўся сям-там на пасожскія лугі. Неўзабаве ў лугах пацямнела. Многія бачылі гэта, ды мала хто знаходзіў словы, каб апісаць. Ці то травы змарнелі, ці то невытлумачальны змрок чорным туманам разаслаўся між імі. Змоўклі там салаўі. Дый іншае птаства шчабятаць перастала. Адно толькі каліна заўчасна яркімі чырвонымі ягадамі абвесілася.

Цяглых у лугі было не загнаць. З вольных адзін шаляніца ўсё-ткі знайшоўся. Невядома, што яму ў лузе пры Гомелі трапілася, але вярнуўся дадому з сівымі пасмамі на чарнявых кудзерах і зрабіўся дужа маўклівым, замкнёным у сабе. Рыхтык інтраверт, як сказалі б пра гэта праз пару стагоддзяў. Спасылаючыся на яго перамену, галовы і сялянскіх, і мяшчанскіх сем’яў наказалі сваім родным забыць дарогу ў лугі да лепшых часоў. 

Што да прывілеяваных станаў, то яны на праяву адрэагавалі па-рознаму. Ніхто не бачыў, ці ладзіла тутэйшая шляхта экспедыцыю ў лугавую цемень, але нешта змусіла яе досыць хутка змірыцца, што з сенажаці ў гэтым сезоне прыбытку не будзе. Пацямненне траў шляхціцы тлумачылі нашэсцем рэдкага віду саранчы, якая збіваецца ў чароды, з выгляду падобныя да пушынак дзьмухаўца. Выступалі яшчэ і ў тым сэнсе, што восень з дажджамі і зіма з маразамі ўсё зменяць, давядуць да звычайнага ладу.

А вось царкоўнікі, хаця і мелі таксама ў лугах свой інтарэс, маўчалі. Маўчалі, быццам нічога надзвычайнага не адбылося. Не сталі інтэрпрэтаваць ланцуг здарэнняў ні ў катэгорыях набліжэння апакаліпсіса, ні прыватным выпадкам гневу божага. Абураліся ў сваім коле, што просты люд працягваў называць гром на небе перуном. Але выстаўляць пярэчанні гэтаму ў пропаведзях не спяшаліся, асцерагаючыся ў кантэксце апісаных вышэй здарэнняў нарабіць рэкламы аднайменнаму паганскаму божышчу.

Каб чытаць далей, падтрымай праект на Вуллі

Хочаш дапамагчы часопicу?

  • Напiшы тэкст

    Наш фармат, прабачце — «Фармат!», абсалютна нефарматны, мы адкрытыя для ўсяго на сьвеце, для свабоды творчасьці і волі думкі, мастацкай непаўторнасьці ды яркасьці, для нас кожны тэкст — гэта спачатку акт мастацтва, а ўжо потым — фармальнасьці кшталту правапісу ды іншага, бо ўзровень мастацкасьці не існуе ў прыродзе. Немагчыма знайсьці правілы, формулу альбо пралічыць штосьці, што стварае чалавек, бо заўжды кожны тэкст, карціна, перформанс, будзе вынікам сумы «ПІ» у квадраце, са сваім доўгім хвастом пагрэшнасьці... Бо ідэалу не існуе, а толькі межы, якія ствараюць самі людзі, асабліва тыя, хто сьвята верыць у сваю праўду мастацтва, якая можа быць усяго толькі прывідам, які падпарадкоўваў тых самых бязмозглых выконваць загад, працу: «Я рабіў сваю работу, свой арбайтэн»

  • Стань фундатарам

  • Распавядзi пра нас

Андрэй Пакроўскі